คนที่ใช้ชีวิตคนเดียว อยู่ในที่อยู่อาศัยคนเดียว ลำพัง

ก็ควรจะมีลักษณะนิสัยอะไรที่ต่างจากคนทั่วไป

- ไม่กลัวผี (มาก)

กลัวได้นิดหน่อย พอประมาณ ไม่กลัวจนเวอร์

ปิดไฟนอนได้ สวดมนต์เป็น จิตต้องเข้มแข็งในระดับหนึ่ง

ไม่หูแว่ว ไม่จินตนาการสูง ไม่เห็นภาพหลอน ไม่กลัวความมืด

- ไม่กลัวฟ้าร้อง ฟ้าผ่า ฝนตก

ครั้งหนึ่ง เคยนั่งหน้าจอคอมฯ ลำพัง เวลาประมาณตีหนึ่ง

ฝนตกหนักมาก ฟ้าผ่าดังและใกล้ ที่สุดในชีวิต

เงยหน้าขึ้นจากจอคอมฯ นั่งนึก (นิ่งๆ )

นี่ถ้าเราเป็นคนกลัวฟ้าผ่า เราจะอยู่ในสภาพไหนวะเนี่ย?

คงเอาหน้าซุกหมอน คลุมโปง นอนร้องไห้ ตัวสั่น

โชคยังดีอยู่บ้าง ที่ไม่กลัวอะไรแบบนั้นเลย

สมแล้วกับการอยู่ลำพัง

- ติดหมอนข้าง

คนที่อยู่คนเดียวสมควรจะติดหมอนข้าง

อย่างน้อย... ก็เป็นที่พักทางกาย และที่พึ่งทางใจ 

รอบตัวควรมีตุ๊กตารายล้อม ให้ความอบอุ่นในยามวิกาล

จะได้ไม่รู้สึกว่า เรามันตัวคนเดียว มากจนเกินไป

- เสพติด อินเตอร์เน็ต โทรทัศน์ หนังสือ เกมส์

สมควรมาก ที่จะเสพติดอะไรสักอย่าง

จะได้ไม่ต้องเหงา ความเหงามันมีกันทุกคน

แม้แต่คนที่ไม่สนใจใครอย่างที่สุด ...ก็ต้องเคยรู้สึกเหงา

เอาใจไปใส่กับอะไรสักอย่าง จะได้ไม่ต้องคิดถึงคนที่ควรมีข้างๆ

จะได้ไม่เดือดร้อน กับการอยู่คนเดียว

- มีโลกส่วนตัว

มีโลกส่วนตัวกันเถอะ

ในเมื่อโลกส่วนตัว สามารถทำให้คุณ...

เดินแก้ผ้าในห้อง ถอดเสื้อคุย msn ซักผ้าเมื่อไหร่ก็ได้

รื้อเสื้อเต็มเตียง กินมาม่าไม่ล้างจาน (อีกเจ็ดวันค่อยล้าง)

ไม่ล้างเท้าขึ้นเตียง ไม่เก็บที่นอน ผ้าห่มขยุกขยุย ฯลฯ

อิสระ... อยากได้กันมาก

พอได้แล้ว กลับไขว่คว้าหาพันธะ

เพื่ออะไร?